per te

μακρια, νομιζα πως θα ξεφτισει αυτο ως περιστασιακο παιχνιδακι με το αλλο ζωτικο οργανο που ειχα βαλει στον παγο..
α, ρε Μανωλη. δε φοβαμαι πια να πω το όνομά σου, χτες ειμαι σιγουρη πως ειχες λοξυγκα, σε μελετησα 300 και μια φορες, καθε στιγμη που σκεφτομουν το φλερτ των 2 ωρων, επικαλουμουν το ονομα σου.
α ρε Μανωλη, που μου σαρωσες ολα αυτα που ειχα χτισει για να μπορω να πορευομαι, και μ'εκανες να νιωσω παλι 19, να πιστεψω παλι στους ανθρωπους.
προσπαθω να πεισω τους γυρω μου οτι δε μπαινουν ολοι στο ιδιο καζανι, οτι εχουμε ακομα ανθρωπους γυρω μας, οτι δεν ειναι η κριση λογος απωλειας της ελπιδας, οτι οι ανθρωποι δε σταματανε να κανουν ονειρα οταν καβαντζωνουν τα 30, οτι...οτι...οτι..
δεν ξερεις ρε βλακα ποσο ξεχωριστος εισαι. δεν ξερεις οτι εχεις ενα οπλο που αν δε το χρησιμοποιησεις, καποια στιγμη θα ξυπνησεις και θα εχεις αφησει πολυτιμο χρονο να παει χαμενος.
δεν ξερεις ποσο πολυ, ποσο επωδυνα μου λειπεις, ποσο μου λειπει η σκεψη οτι υπαρχεις στον ιδιο κοσμο που υπαρχω κι εγω, και θα σε τρακαρω μια μερα στον κοσμο μας και δε θα μπορω ουτε να σου χαμογελασω.
α ρε μανωλη, που δε μου μιλησες ποτε για το αμαξι σου, τα τσιγαρα σου, το βαρβατο πουλι σου, τη βιλα σου....που μου μιλουσες για τη μουσικη και ακουγες για τα ομηρικα μηλα, κι ετσι βρεθηκαμε....που δεν αναρωτηθηκα αν εισαι φραγκατος ή οχι, γιατι δε με ενοιαξε να μπω στο πορτοφολι σου, αλλα στο μυαλο σου....
αναπαυσου ως σκεψη καπου που να μη μπορω να σε αγγιξω μεχρι να μας χωριζουν ωκεανοι....

dos and dont's

μην προσπαθεις να με πεισεις οτι εγω φταιω, σε παρακαλω. με κανεις να νιωθω τουλαχιστον ηλιθια.
μην παραμενεις ευγενικος. μου χτυπαει κοκκινο λαμπακι.
μια ποναω, μια κλαιω, μια σκεφτομαι οτι θα ερθουν καλυτερες μερες, μια νιωθω τοσο παγιδευμενη, μια χανομαι....
πως μπορεις να το κανεις αυτο; πως μπορεις να μενεις μακρια;
γιατι βρεθηκες; καλα δεν ημουν με τα περιστασιακα κρεβατια και τις επικοινωνιες μου; κλειδωμενη στις ανουσιες περιπετειες με τους στημενους οργασμους; τωρα πρεπει ξαφνικα να ειμαι ανθρωπος.
ξενερωνω.
βρηκα δυο ανθρωπους να με φτιαχνουν, και οι δυο απο τον ιδιο τοπο, και οι δυο να με θελουν-δε-θελουν, και οι δυο ...............και οι δυο αποντες.
σα να μου φωναζει αποψε το ρεθυμνο να φυγω.....

εασινεσσ

ειναι αραγε τοσο ευκολο τελικα; η θα αρχισω παλι να σκορπιζομαι και καποια στιγμη θα ξυπνησω στα 45 και θα καταλαβω οτι παλι μαλακιες εκανα;
και σημερα μου λειπεις. λιγοτερο απο χτες. δε μπορω να χαρω γαμωτο μου. σκεφτομαι το ιδανικο, και η καρδια μου φωναζει "τεκνό". δε θελω να αρθρωσω το όνομά σου, μετα θα γινεις αληθινος, θα συνεχισεις να υπαρχεις, και δεν πρεπει.
θα περασει, ξερω. τωρα τελευταια, ειναι σα να μου εχουν κανει ενεσεις πνευματικης αυτοπεποιθησης. κουω συνεχεια τα ιδια πραγματα...ποσο πολυ μου κοβει, τι ωραια που τα λεω, τι πνευμα που εχω.
τι σκατα, τα βυζια μου δε θα τα κοιταξει κανεις σε συναρτηση με το πνευμα, να νιωσω λιγο ανθρωπος μετα απο ολες αυτες τις περιπετειες;

miss ya

μου λειπεις. εχω χασει το γελιο μου, και μου λειπεις. σε σκεφτομαι, και μου λειπεις. γραφω την εργασια, και εισαι εδω, σα σκια να μου θυμιζει οτι υπηρξες.
χτες βγηκα. δεν εβλεπα. ειχα βαλει τα μαυρα μου γυαλια και μου ελειπες. μου λειπεις. θελω να φυγω και να μου λειπεις απο μακρια, να μη σκεφτομαι οτι μπορει να εισαι στα 50 μετρα σε αλλο μαγαζι και να μου λειπεις απο διπλα.
μου λειπεις

parole

κοιταζα τωρα δα τη φωτογρφια σου. θυμαμαι πώς ηταν οταν υπηρχες εδω...συννεφο. μου κοστισες λιγο σε χρονο, πολυ σε υπνο, μου κοστισες το 10 της εργασιας μου, που το'χα ταμα γιατι μονο με το τελειο ικανοποιουμαι.
κοιταζα τις φωτογραφιες σου απο ενα ταξιδι που εκανες μονος. και εκει μου εκανε το κλικ....δεν πηγες σε κανενα μουσειο. εβγαζες φωτογραφιες μπροστα απο εντυπωσιακα κτιρια. δε σε χρεωνω, ετσι εισαι. αλλα εκει δε θα τα βρισκαμε. εγω ονειρευομαι να παω στο Γκουγκενχαημ...Στο μουσειο μοντερνας τεχνης. στο Γκετύ. εσυ φωτογραφιζες πού ηταν οι διδυμοι πυργοι, και τους μπασκετμπολιστες.
Κι εκει το καταλαβα, μολις πριν απο δυο λεπτα. Εγω κι εσυ δε θα καναμε χωριο. Σε μια ιδεατη πραγματικοτητα, που εγω κι εσυ θα γνωριζομασταν σ'ενα μπαρ, και θα καυλωναμε για καμμια εβδομαδα, που θα μας παρεσερνε η χημεια που επικαλουσουν, μετα θα επρεπε να ζησουμε με τους χαρακτηρες μας. ναι, εισαι πανεξυπνος. εισαι καλος ανθρωπος, νομιζω. λιγο μαλακακος, αλλα ετσι εμαθες.
αλλα δε γινεται...τελικα, θα παιρναμε το καραβι, αλλα εγω θα ηθελα να αραξω στα καλαμπρεζικα χωρια να καταγραφω τη γλωσσα τους, κι εσυ να πας να βγαλεις φωτογραφια τα εντυπωσιακα κτίριά σου.
Γι' αυτο, αραξε εσυ εκει στη φωλιτσα σου, με τη συμβια σου, που σου επιτρεπει και τα τσιλιμπουρδισματα με το αφελες του χαρακτηρα της, κι ασε με εμενα εδω με τις γλωσσολογιες μου και τα παράξενά μου....
νεξτ ουαν...καμ ιν πληζ....

pain

and that it is what I'm feeling right now. not the one with tears in my eyes that sometimes rips my soul into small chunks. the one that is too deep to even get out.
I dared to get out today. I went where you would go, with a secret hope that you would see me, you'd see how I operate in public, you'd remember what I looked like. Or that I would just see you, and come to believe that you have actually existed.
But you weren't there. And I try to fill my time with useless stuff, so that I can wipe you out of my brain, like I do with everyone, like I have been doing for the past ten years. But no luck. I feel that I am going down again. and I know that it will pass, but I want it to end soon. I cannot stand the fact that we live so close, that we had so many things to say, and we chose not to.
How can you find your soulmate and let go? How can you choose your conventionality when you can have everything? Love, friendship, excitement, adventure? How can I be so alone in this, believing that life can actually be always to fulfill your dreams, and never to compromise?
I have these friends. Beloved ones. One of them was telling me yesterday that I am finally healthy. That I have gone into the process of healing.
I have no idea what healing means. How can I believe that I am healed if I am in pain? How can I convince myself that you are really not worth it.
I saw this other girl, you probably spent time talking to her. Or just looking at her boobs. Can you really be that shallow? Can you really be telling me that you've never met anyone like me one week, and go off talking to boobie lady a couple of weeks later?
I don't know what will make me more disappointed. You not wanting me because you chose to compromise, or you not wanting me because you're too scared to actually try being with me. Are the rest harmless? Very convenient to believe, hun. You check out their boobs, get horny, and go to bed with your beloved spouse who has probably no idea of what you're doing when she's not around.
Or is it that it's easier for me to believe that I am superior? That, that way, I do not actually feel rejection?
Who the fuck knows? I just want to get the hell out of here. I want to erase all my past memories and start over again. It's been so long here, and I am really getting tired of the idea that I will probably have to spend the next couple of years in a place that no man ever understands me . So long...

πακετα

συνηθως δεν πακετωνομαι με γκομενους. περναω κανα 20λεπτο μεγαλης στεναχωριας, ζω το δραματακι μου, και μετα ασχολουμαι με καποιον αλλο μεχρι να ξεχασω την υπαρξη αυτου για τον οποιο σπαταλησα τα 20 λεπτα. Περναω πολυ ωραια. Οι φιλες μου εχουν κατι να τις κανει να γελανε, και μου αρεσει που γελανε, εγω εχω να ζω ερωτες για να μη νιωθω μονο ρομποτακι, και ειμαστε ολοι ευτυχισμενοι στον κοσμο που ζω.
πρωτη μου φορα στα 35 παρα κατι τις, γνωρισα ανθρωπο που εκανε σαν τρελλος για μενα. πληρης ταυτιση αποψεων, συμπνοια, ακουγε, μιλαγε, γουσταρε τοσο οσο και εγω. εκεινη τη στιγμη. δε μπαινω στη διαδικασια να εξετασω το αυριο. εχω βαθεια γνωση του οτι τελειωνει, οποτε ειναι καλυτερο να το σκεφτεις οταν φτασεις μπροστα του.
πρωτη φορα, επισης, σε ολη μου τη ζωη, δεν εθεσα το πηδημα ως πρωτη προτεραιοτητα. για μια γυναικα που αντρες-γυναικες που την ξερουν, τη φωναζουν Σαμανθα, αυτη ειναι τεραστια υπερβαση. Δε με ενδιεφερε το πηδημα. Σ'εκεινη τη φαση. Ηταν η φαση με τα ροζ συννεφακια, και τα ηλιθια χαμογελα.
τωρα εισαι πιο πολυ οφ, παρα ον. εχουν περασει 15 μερες που λειπεις, και λιγοτερες που ησουν παρων. ξερω οτι στο αμεσο μελλον θα γινεις αναμνηση, τριγυρνουν γυρω πολλα βοσκαρουδακια ετοιμα να παρουν θεση μαχης.
απο τη μια εχω γεμισει ελπιδα, οτι , δε μπορει, υπαρχει κι αλλος εκει οξω που ειναι ετσι. που θα με χρισει νομιμη συζυγο στις Λιγκρες με μουσικη των Λοκομοντο και καλαμαρακια αντι για κουφετα, και οι καλεσμενοι θα σκασουν με μαγιω και πετσετα, σε ενα τρελλο beach party, και θα τρεχουμε μαζι για τατου στα περατα του κοσμου, και αντε, μπορει να του κανω και 2-3 παιδια, ετσι για να γουσταρουμε.
απο την αλλη, κατι ωρες που ειμαι μονη και το μυαλο μου δεν ειναι απασχολημενο με συνταξη και φωνολογια, φοβαμαι μη δεν υπαρξει. μην ειναι προεορτιο μεγαλης γκαντεμιας το οτι τελικα κωλωσες, και επελεξες τη συμβατικη ζωουλα σου με το δυαρι και τα δυο αυτοκινητα, και τους λογαριασμους και τα ενοικια και τις διακοπουλες και τα καφεδακια στην πολη σου.
φοβαμαι μηπως τελικα παραειμαι ανεξαρτητη για τουτο δω το μικρο κομματι γης που εχει τοσα να μου δωσει, αλλα του εχω δωσει κι εγω νιατα κι ελπιδες ανεπιστρεπτι.....